ورود
اطلاعاتی درباره اُتیسم


1 - اُتيسم چيست؟


اُتيسم يك اختلال نورولوژيك (مغزي) با علايم روانشناختي است كه معمولا در 3 سال اول زندگي بروز ميكند. مغزافراد اُتيستيك نميتواند در زمينه رفتارهاي اجتماعي و مهارتهاي ارتباطي به درستي عمل كند. لذا كودكان و بزرگسالان مبتلا به اُتیسم در حوزه های ارتباط كلامي و غيركلامي ، رفتـارهـاي اجتمـاعي، فعاليتهاي سرگرم كننده و بازي، داراي مشكلات اساسي مي باشند. در بيش از نيمي از كودكان اُتيستيك، در مدت كوتاهي پس از تولد، اختلالات يادگيري و رشد ذهني مشاهده مي شود، بقيه ممكن است سالم به نظر برسند ولي به تدريج بين سنين 18 ماهگي تا 3 سالگي ،توانائيهاي خود را در صحبت كردن و ارتباط اجتماعی از دست بدهند .


در بيشتر مـوارد، عـدم تـوجه كـودك بـه اطرافيان و محيط اطراف از اولين نشانه هاي اين اختلال محسوب ميشود. اغلب كـودكان اُتيستيك در صـورتي كـه به آنها دست زده شده و يا در آغوش گرفته شوند شروع به گريه ميكنند. لذا واكنش خوبي نسبت به تماسهاي حسي يا عاطفي ندارند كه اين موضوع معمولاً براي هر پدر و مادري ناراحت كننده و دردآور است.


2 - علل بروز اُتيسم


دليل قطعي بروزاُتيسم هنـوزمشخص نشـده است اما ژنتيك را ميتـوان مهمترين فاكتوردانست وعواملي چون زيست محيطي وبيمـاريهاي عصبي رادردرجـات بعـدي معرفي كرد و تاييد شده است عملكرد غير عادي مغز باعث ايجاد حالات اُتيسم مي شود. اسكن هاي مغزي در برخي موارد نشان داده اند مغز كودكان اُتيستيك از نظـر انـدازه و ساختار با مغز كودكان سالم متفاوت است. در حال حاضر تحقيقات فراواني در رابطه با احتمال دخـالت عوامـل ژنتيكي و عوارض داروئي در بروز اُتيسم در حال اجراست. در بعضي از خانواده ها مشاهده شده است كه اُتيسم مانند بيماريهاي ژنتيكي از نسلي به نسل ديگر منتقل مي شود كه اين خود مي تواند نشانگر نقش عوامل ژنتيك در بروز اختلال اُتيسم باشد.


3 - باكودك اُتيسمي خودچه كنيم


والدين كودكان مبتـلابه اُتيسم نگـراني هـاي زيادي دارنـداين والـدين بايدبدانندكه اين اختلال به كمك افرادآگاه ،قابل كنترل است وميتوان مهارت هاي ارزشمندي رابه اين كودكان آموخت، درصورت مشاهده علائم غيرطبيعي دركودك وتشخيص اُتيسم توسط متخصصين، واردمرحله درمان وتوانبخشي مي شويد هرچه زمان تشخيص زودترباشد كودك شانس بيشتري براي يادگيري ورشدطبيعي دارد.


4 - نشانه هاي عمومي اختلال اُتيسم


اُتيسم را ميتوان يك اختلال با طيف گسترده اي از علائم دانست. اين اختلال ميتواند نشانه هاي فراواني داشته باشد. با همين نشانه ها اُتيسم را ميتوان از درجات خفيف تا شديد درجه بندي كرد. افراد اُتيستيك ميتوانند تركيبي از اين نشانه ها را داشته باشند و الزاماً هر فردمبتلا، همهء علائم را به صورت يكجا ندارد. ممكن است دو كودك كه تشخيص يكساني براي آنها داده شده است، از نظر رفتاري يا از لحاظ مهارت ها با هم تفاوت داشته باشند و يا ممكن است والدين كلمات متفاوتي را در رابطه با اختلال اين كودكان بشنوند مانند شبه اُتيسم، متمايل به اُتيسم، طيف اُتيسم، اُتيسم با عملكرد بالا و پائين يا با توانائي بالا و پائين. والدين بايد توجه داشته باشند كه مهمتر از عنوان اختلال، پرداختن به توانبخشی آن است . بايد در نظر داشت كه اين كودكان باتوانبخشی مناسب و به موقع مي توانند مطالب را بياموزند و رفتارهاي درست را از خود نشان دهند اما بدست آوردن اين اهداف مستلزم اقدام به موقع و درست ،تحمل مشكلات و سختي هاي مربوط به اين پروتکل است.هر فرد اُتيستيك مانند بقيه افراد جامعه داراي شخصيتي مختص به خود است و مانند تمامي افراد ويژگيهاي خاص خود را دارا ميباشد. بعضي از اين كودكان ممكن است از نظر گفتاري تأخير كمي داشته و بتوانند با كمي كمك، ارتباط كلامي مناسبي با ديگران برقرار كنند ولي همين كودكان ممكن است از نظر ارتباطات اجتماعي رفتار مناسبي را از خود نشان ندهند. گاهي اين كودكان براي شروع صحبت و ارتباطات كلامي ممكن است مشكل داشته باشند. افراد اتيستيك معمولا در مكالمات، يكطرفه رفتار ميكنند بدين معني كه فقط در رابطه با موضوعات مورد علاقه خود صحبت ميكنند و از صحبتهاي طرف دوم چيز زيادي نمي فهمند. در بعضي از اين كودكان خشونت و خود آزاري نيز ديده مي شود.


علائم اُتیسم 

درافراداُتيستيك رفتارهاوموقعيت هاي زير مورد توجه ومشاهده است .


 1_ اصرار بر يكنواختي و مقاومت در برابر تغيير.

 2_در بيان نياز هاي خود دچار مشكل هستند و به جاي استفاده از كلمات از اداها و اشارات استفاده ميكنند.

 3_ تكرار كلمات، خنده نابجا، گريه بي مورد، نشان دادن ترس، استرس و نگراني بي علت.

 4_ناتواني در برقراري ارتباط با كودكان هم سن خود يا بزرگسالان.

5_ ترجيح مي دهند تنها باشند.

 6_ قشقرق و بعضاً پرخاشگري دارند.

 7_ ناتوانائي در ايجاد ارتباط هاي غيركلامي مانند تماس چشمي، ژستهاي چهره اي يا بدني يا ژستهائي كه معمولاً كودكان عادي براي برقراري ارتباط استفاده مي كنند.

 8_ تأخير در شروع سخن گفتن و يا فقدان مهارتهاي كلامي. در كودكاني كه قادر به سخن گفتن هستند، عدم توانائي در شروع ارتباط كلامي با ديگران و گفتگوي دوطرفه, از علائم اصلي اختلال اُتيسم است.

9- تكرار طوطي وار كلمات و صداهائي كه مي شنود و يا دستوراتي كه به كودك داده مي شود.

 10_مشغول شدن به كار و يا حركتي خاص به طور مداوم و تكراري.

 11_حركت هاي بدني تكراري و مداوم همانند تكان دادن پي در پي دست ها، پيچاندن دستها و يا كل بدن.

 12_سرگرم شدن با اجزائ وسايل (مانند چرخ ماشين اسباب بازي) براي مدت طولاني.

 13_فقدان بازي هاي تخيلي وتقليدي مانند خاله بازي؛ درعوض بازي هاي غيرعادي وتكراري انجام مي دهند. 

 14_با روشهاي معمول آموزشي قادر به آموختن نيستند.

 15_اشياء در حال چرخش را دوست دارند و خود نيز سعي مي كنند اشياء را به حالت چرخش در آورند.

16_ دلبستگي غير عادي به بعضي از اشياء پيدا ميكنند.

 17_از نظر احساس درد، حساسيت بالاتر و يا پائين تري نسبت به افراد عادي دارند.

 18_اشيا يا موقعيتهاي خطرناك را به درستي تشخيص نميدهند.

 19_ نسبت به كودكان سالم به وضوح پرتحركتر يا كم تحركترند.

 20_حركات بدني آنها عادي و نرم نيست.

 21_اگرچه آزمايشات شنوائي، سلامت شنوائي آنها را تاييد ميكند، اما اين كودكان در برابر نام خود و دستورات       كلامي، بي تفاوت هستند.